Şehirde Mutlu Çocuklar Yetiştirebilir miyiz? Can We Raise Happy Children in Cities?

Anne- baba olmak zor zanaat! Hele de bize sayısız imkanlar sunan metropollerde. Çocuklarımız en iyi eğitimi alsınlar, gelecekte hayatlarını kurarken zorlanmasınlar diye uğraşıp duruyoruz. Hem çocuklarımız hiçbir şeyden mahrum kalmasın, hem de sahip olduklarının değerini bilsin, şımarmasın istiyoruz.  Daha sosyalleşmeye başladıkları ilk günlerde başlıyor tehlike. Önceleri oyuncaklar, bisikletler, kaykaylar, sonraları Elif’in tableti var, Ayşe’nin telefonu var gibi birçok cümle. Şüphesiz ki dijital imkanlardan da yararlanmalılar. Peki nerede kaçıyor ipin ucu? Ya da ne yapabiliriz sorusuna uzmanların verdiği altın cevabı sizlerle paylaşmak istiyoruz. İşin sırrı “ortak etmek”te. Hayata, sorumluluğa, fikirlere, kararlara ortak etmekte. Çocuğumuz önce kendini söz hakkı olan bir birey, sorumlulukları olan ve katkısına ihtiyacı duyulan bir aile ferdi olarak hissetmeli.

Aile bütçesi için sana ihtiyacımız var:

Öncelikle bir evin birçok masrafı var ve aile üyeleri bunu ortak karşılamak durumunda. Öyleyse çocuğumuz da buna katkı sağlamalı. Bunu algılayabilmesi ve katkısının değerli görebilmesi için ona dolaylı bir iş verebiliriz. Örneğin bilgisayar kullanmayı bilen çocuğumuza dilekçe vb. yazıları yazdırabilir ve bundan para kazandığını anlatabiliriz. Ona küçük bir bütçe açıp, bu senin kazandığın para, senin sayende evimizin  şu ihtiyacını karşıladık, diyebiliriz. Burada önemli olan, çocuğun yaptığı işin ciddiyetini kavraması ve düzenli olarak buna ortak olması.

Bu sayede ona alınan ya da alınmasını istediği şeylerin kendi kazandığı parayla alındığını ve bunun onun emeğini gerektiren ciddi bir iş olduğunu anlayabilecek.

Karnımızı Doyurmak için sana ihtiyacımız var:

Düzenli olarak karnımız acıkıyorsa, yemek hazırlamak sadece annenin değil, tüm fertlerin görevidir. Çünkü hepimiz acıkıyoruz. Tabi ki burada kastetdiğimiz şey küçücük çocukların eline bıçak vermek değil, ya da oca gibi tehlikeli alanlara sokmak değil. Ama en azından şunu yapabiliriz. Örneğin: Sofrayı hazırlamak, yemeği ya da tatlıları beraber yapmak hiç de zor değil. Yaptığımız kekin süslemesini ona bırakabiliriz, birlikte bezelye ayıklayabiliriz. Burada en önemli nokta, acıkmak sürekli bir eylemse, çocuğumuzun bize katkısı da sürekli olmalı. Bize yardım etmemeli, o zaten bu işle sorumlu olmalı. Çünkü o bunu yapmazsa (kimse bunu yapmazsa) aç kalırız. Bu konudaki görevi net olmalı. Her akşam sofrayı hazırlamak gibi.

Doğum günü partin için sana ihtiyacımız var:

Zamanında biz nasıl deliler gibi seviniyorsak, çocuğumuz da doğum gününde kutlamalar isteyecektir. Ya da arkadaşlarını eve çağırmak, özel kutlamalar yapmak, hep gündemimizde olacaktır. Özel şirketlere parti yaptırıp, mükemmel gösterişli bir kutlama ve pahalı hediyelerle çocuğa anlık sevinç patlamaları yaşatabilirsiniz. Fakat bu tarz bir davranış şeklinin sonuçlarını da unutmamak gerekir.

Halbuki her süslemesini kendinin yaptığı, kurabiyeleri sizinle beraber yuvarladığı, üstünü başını batırdığı, yorulduğu, emek verdiği bir hazırlık süreci şüphesiz hayatı boyunca ona yol gösterecektir.

Sonuç olarak misafir çağırıyorsa, hazırlık da yapmalı.

Biz yukarıda birkaç örnek verdik, aslında annelerimizin- anneannelerimizin yöntemleri bunlar. Biz de çocuklarımız için bunları göz ardı etmemeli, çocuğumuza ailede önemli bir birey olduğunu hissettirmeliyiz. Haydi iş başına! 🙂

Can We Raise Happy Children in Cities?

Being a father-mother is a difficult task! Especially in metropolitan cities that offer us countless opportunities. We struggle in order to have our children get the best education so that they will not encounter difficulties when they establish their lives. We want our children not to be deprived of anything, appreciate the value of the things they own and not to become spoiled. The danger appears on the first days when they become socialized. Previously, there were toys, bicycles, skateboards and later many phrases appeared like “Elif has a tablet”, “Ayşe has a telephone”, etc. They should surely benefit from digital opportunities. What where will it end? Or what can we do? We’d like to share with you the answers that the experts gave to this question. The secret of it is “making a partner”. Making them partners in life, responsibility, ideas and decisions. Our child should initially feel itself as a responsible citizen having a right to say, the contributions by whom is needed.

We need you for the family budget:

Initially, the home has many expenses and the family members should meet them jointly. Therefore, our child should also contribute to this. We can assign him an indirect job to have him perceive this and has his contribution seen valuable. If our child knows how to use computers for instance, we have him write petitions, etc. and explain him that he earns money from this. We can open a small budget for him and tell him “this is the money you earned and using it, we met the” … requirement of our home. The important thing here is that the child comprehends the seriousness of the work he performs and regularly become a partner there in. He will therefore understand that the items purchased for him or the items he wants to be purchased are bought using the money he earned and therefore represented serious jobs that require his efforts.

We need you for finding food:

If we become hungry regularly, then preparing meals is not the duty of only the mother but all family members. That’s because we all get hungry. The thing we’re talking about here is surely not about giving knives to small children or getting them into dangerous areas like ovens. But we can at least do the following. For example: Setting-up the table or preparing meals or desserts is not a difficult thing. We can have him decorate the cake we prepared, or we can shell the peas together. The most important point here is that if becoming hungry is a continuous act, then our child’s contribution to us should also be continuous. He shouldn’t help us, but should already responsible for this job. That’;s because if he doesn’t do it (if nobody does it), we will remain hungry. His duty here should be crystal clear. Like setting-up the table every night.

We need you for your birthday party:

As we were very happy once upon a time, our child will also want celebrations on his birthday. Or inviting his friends to our home and making special celebrations will always be in our agenda. You can make your child extremely happy by having parties organized by private companies, with a garish celebration and expensive gifts. But we shouldn’t forget the consequences of such behavioral manners. But without doubt, a preparation phase during which he made the dressings on his own, rolled the cookies with you, got his clothes dirty, became exhausting and exerted efforts, will guide him through his entire life.

Consequently, he should make preparations if he invites guests.

We have given several examples above, but these are in fact the methods of our mothers and fathers. We shouldn’t ignore these for our children and make our child feel that he is an important member of the family. Let’s get down to work 🙂

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *